Utwórz i skonfiguruj agenta

Ten poradnik pokazuje, jak dodać agenta do obszaru roboczego i konfigurować go tak, aby naprawdę działał.

Każdy obszar roboczy powstaje z pięcioma agentami — CEO oraz qa, architect, engineer i librarian — więc zwykle masz agentów, zanim skonfigurujesz choćby jednego. Poniższe kroki dotyczą tak samo agenta utworzonego razem z obszarem, jak i zupełnie nowego.

Zanim zaczniesz

Jesteś wewnątrz obszaru roboczego. Całość mieści się w Ustawienia → Obszar roboczy → Agenci (/settings/workspace/agents).
Agent będzie potrzebować backendu. Połącz dostawcę dla wbudowanego harnessu w Ustawienia → Serwer → Dostawcy modeli albo zainstaluj CLI Claude Code na maszynie hostującej cc_server.
Jeśli chcesz, aby agent miał skille, zainstaluj je najpierw w Ustawienia → Obszar roboczy → Umiejętności. Formularz agenta pozwala przełączać tylko skille, które już istnieją w obszarze roboczym.

Dodaj agenta

Otwórz Ustawienia → Obszar roboczy → Agenci.
Kliknij Nowy agent.

Nie ma żadnego okna dialogowego ani wyboru roli. Agent o nazwie „Agent bez nazwy” powstaje od razu i zostaje wybrany w panelu szczegółów po prawej.

Powinien teraz pojawić się na liście po lewej jako „Agent bez nazwy”, z otwartą kartą Ustawienia w panelu szczegółów i polem Nazwa zawierającym „Agent bez nazwy”.

Nadaj mu nazwę

Nazwa — krótki identyfikator używany we wzmiankach @, na przykład alice. Analiza wzmianek dopasowuje @ wraz z następującymi po nim znakami słowa, więc nazwa zawierająca myślnik, kropkę lub spację nigdy nie może zostać wspomniana.
Tytuł — etykieta czytelna dla człowieka, na przykład „Starszy programista”.
Prompt systemowy — opcjonalne dodatkowe instrukcje, wstrzykiwane jako sekcja „Agent instructions”; nie zastępują reszty składanego promptu.

Kliknij Zapisz zmiany na dole formularza. Wszystkie pola na tej stronie zapisuje ten jeden przycisk.

Przypisz mu adapter i model

Lista rozwijana Adapter wymienia runnery, które host serwera rzeczywiście ma. Wbudowany adapter jest wykrywany zawsze (to sam serwer). Claude Code pojawia się tylko wtedy, gdy jego CLI zostało wykryte na tym hoście:

Adapter	Backend
Control Center (built-in)	Pętla agenta w procesie — bez zewnętrznego CLI
Claude Code	`claude -p --output-format stream-json`

Tylko wbudowany adapter egzekwuje tryby, sterowanie, pauzę/wznowienie, kontrakty ukończenia i podagentów. Claude Code nie daje żadnego z nich. Cursor, Codex i pozostali dostawcy modeli podłączają się do wbudowanego adaptera, a nie jako osobne runnery.

Lista rozwijana Model zależy od wybranego adaptera. W przypadku wbudowanego adaptera lista pochodzi na bieżąco od dostawców połączonych w Ustawienia → Serwer → Dostawcy modeli, więc dostawca bez zapisanych poświadczeń nie wnosi żadnych modeli.

Dodaj skille

Umiejętności to selektor chipów obejmujący pakiety skilli zainstalowane w tym obszarze roboczym. Kliknij chip, aby go przełączyć; znacznik wyboru oznacza wybrane. Jeśli obszar roboczy nie ma żadnych skilli, w polu widnieje „No skills available. Create skills in Settings → Skills first.”

Nie wybierasz tutaj skilli należących do samego repozytorium. Repozytorium, które je dostarcza (w .agents/skills/, .claude/skills/ lub .opencode/skills/), przekazuje je automatycznie temu agentowi, który pracuje w tym repozytorium, a gdy przenosi się on do innego, skille zostają podmienione — zob. Skille w zakresie repozytorium.

Ustaw linię raportowania i personę

Raportuje do — wybierz innego agenta po nazwie. Buduje to drzewo raportowania wyświetlane przez przycisk Schemat organizacyjny w nagłówku strony. To nie jest lista, z której korzysta lider zespołu, gdy deleguje zadania — ta wynika z członków zespołu i ich skilli.
Persona — dowolny tekst kształtujący ton i zachowanie, na przykład: „Woli proste, czytelne rozwiązania. Pisze testy do każdego nowego kodu.”

Dostrój uruchomienie

Wysiłek rozumowania — opcje pochodzą z poziomów publikowanych przez sam wybrany model: Low / Medium / High, plus Extra High na modelach w stylu OpenAI oraz Extra High + Max na modelach w stylu Claude. Pole jest całkowicie ukrywane, gdy wybrany model nie deklaruje poziomów myślenia, a jego wartością domyślną jest wartość domyślna samego modelu.
Rozmiar okna kontekstu — wstępnie wypełniany na podstawie okna kontekstu modelu przy każdej zmianie modelu, z chipami jednego kliknięcia dla wartości domyślnej modelu, 200k, 500k i 1M. Wartość wpisana po wybraniu modelu obowiązuje aż do następnej zmiany modelu.
Limit ciszy (minuty) — zakończ uruchomienie po takim czasie bez żadnych danych wyjściowych. Pozostaw puste, aby użyć wartości domyślnej danego trybu.

Przyznaj uprawnienia

Agent nie ma własnych przełączników uprawnień. To, co może wypchnąć, otworzyć, scalić lub osiągnąć, ustalają reguły akcji w Ustawienia → Obszar roboczy → Uprawnienia agentów, gdzie regułę można ograniczyć do tego agenta. Domyślnie push, pull request, recenzja lub scalenie i zapis do trackera najpierw pytają Cię o zgodę, każde z osobna, a dostęp do sieci jest dozwolony.

Token GitHub agenta zawsze jest tylko do odczytu. Push przechodzi przez Control Center, który przed przekazaniem go dalej pyta regułę Push do zdalnego repozytorium. Jak każda reguła dociera do uruchomienia, opisuje Skonfiguruj polityki sandboxa.

Sprawdź, czy działa

Otwórz Ustawienia → Serwer → Dostawcy modeli i potwierdź, że wybrany adapter zgłasza zainstalowaną wersję, a nie „Nie znaleziono”. Kliknij Odśwież, aby ponownie przeskanować — skanowanie odbywa się na maszynie hostującej cc_server, a nie na tej, na którą patrzysz.
Otwórz przestrzeń z agentem i wyślij mu wiadomość albo wspomnij go przez @ w istniejącej przestrzeni.
Wróć do Ustawienia → Obszar roboczy → Agenci, wybierz agenta i otwórz jego kartę Logi. Powinno pojawić się uruchomienie z plakietką stanu, czasem trwania, godziną rozpoczęcia i użytym adapterem. Widok otwiera strumień zdarzeń tego uruchomienia.

Jeśli nie pojawia się żadne uruchomienie, przejdź przez Diagnozuj agenta.

Usuń agenta

Wybierz go na liście. Na karcie Ustawienia przewiń do Strefy niebezpieczeństwa na dole formularza i kliknij Usuń.