ایجاد و پیکربندی یک عامل
این راهنما نشان می‌دهد چطور به یک فضای کاری عامل اضافه کنید و آن را پیکربندی کنید تا واقعاً بتواند اجرا شود.
هر فضای کاری با پنج عامل بذرکاری می‌شود — یک CEO به‌علاوهٔ qa، architect، engineer و librarian — پس معمولاً پیش از آنکه خودتان عاملی را پیکربندی کرده باشید، عامل‌هایی دارید. گام‌های زیر برای یک عامل بذرکاری‌شده و یک عامل تازه به یک اندازه کاربرد دارند.
پیش از شروع
بخش با عنوان “پیش از شروع”- درون یک فضای کاری هستید. تمام این سطح در تنظیمات → فضای کاری → عامل‌ها (
/settings/workspace/agents) قرار دارد. - عامل به یک بک‌اند نیاز خواهد داشت. یا زیر تنظیمات → سرور → ارائه‌دهندگان مدل برای هارنس داخلی یک ارائه‌دهنده وصل کنید، یا CLI مربوط به Claude Code را روی ماشینی که
cc_serverرا میزبانی می‌کند نصب کنید. - اگر می‌خواهید عامل مهارت‌هایی داشته باشد، نخست آن‌ها را زیر تنظیمات → فضای کاری → مهارت‌ها نصب کنید. فرم عامل فقط اجازه می‌دهد مهارت‌هایی را روشن یا خاموش کنید که از قبل در فضای کاری وجود دارند.
افزودن عامل
بخش با عنوان “افزودن عامل”- تنظیمات → فضای کاری → عامل‌ها را باز کنید.
- روی عامل جدید کلیک کنید.
هیچ پنجرهٔ گفتگویی و هیچ انتخابگر نقشی وجود ندارد. بی‌درنگ عاملی با نام «عامل بی‌نام» ساخته می‌شود و در پنجرهٔ جزئیات در سمت راست انتخاب می‌شود.
اکنون باید «عامل بی‌نام» را در فهرست سمت چپ ببینید، با زبانهٔ تنظیمات پنجرهٔ جزئیاتش باز و فیلد نامی که «عامل بی‌نام» در آن نوشته شده است.
نام‌گذاری آن
بخش با عنوان “نام‌گذاری آن”- نام — شناسهٔ کوتاهی که در منشن‌های @ استفاده می‌شود، مثلاً
alice. تجزیهٔ منشن با@و سپس نویسه‌های واژه مطابقت می‌کند، پس نامی که خط تیره، نقطه یا فاصله داشته باشد هرگز قابل منشن‌شدن نیست. - عنوان — برچسب خوانا برای انسان، مثلاً «برنامه‌نویس ارشد».
- پرامپت سیستم — دستورالعمل‌های اضافی اختیاری که به‌صورت بخشی با عنوان «دستورالعمل‌های عامل» تزریق می‌شوند؛ جای بقیهٔ پرامپت سرهم‌شده را نمی‌گیرند.
در پایین فرم روی ذخیرهٔ تغییرات کلیک کنید. همهٔ فیلدهای این صفحه با همان یک دکمه ذخیره می‌شوند.
دادن آداپتور و مدل به آن
بخش با عنوان “دادن آداپتور و مدل به آن”فهرست کشویی آداپتور اجراکننده‌هایی را نشان می‌دهد که میزبان سرور واقعاً دارد. آداپتور داخلی همیشه پیدا می‌شود (همان سرور است). Claude Code تنها وقتی ظاهر می‌شود که CLI آن روی آن میزبان تشخیص داده شده باشد:
| آداپتور | بک‌اند |
|---|---|
| Control Center (داخلی) | حلقهٔ عامل درون‌فرایندی — بدون CLI بیرونی |
| Claude Code | claude -p --output-format stream-json |
تنها آداپتور داخلی حالت‌ها، هدایت میان‌اجرا، توقف و ازسرگیری، قراردادهای تکمیل و زیرعامل‌ها را اعمال می‌کند. Claude Code هیچ‌کدام از این‌ها را ندارد. Cursor، Codex و دیگر ارائه‌دهندگان مدل به آداپتور داخلی وصل می‌شوند، نه به‌عنوان اجراکننده‌های جداگانه.
فهرست کشویی مدل بر پایهٔ آداپتوری است که انتخاب کرده‌اید. برای آداپتور داخلی، فهرست به‌صورت زنده از ارائه‌دهندگانی می‌آید که زیر تنظیمات → سرور → ارائه‌دهندگان مدل وصل کرده‌اید، پس ارائه‌دهنده‌ای که اعتبارنامهٔ ذخیره‌ای ندارد صفر مدل می‌افزاید.
افزودن مهارت‌ها
بخش با عنوان “افزودن مهارت‌ها”مهارت‌ها یک انتخابگر چیپ روی بسته‌های مهارتی نصب‌شده در این فضای کاری است. روی یک چیپ بزنید تا وضعیتش عوض شود؛ نشانهٔ تیک موارد انتخاب‌شده را علامت می‌زند. اگر فضای کاری مهارتی نداشته باشد، این فیلد «No skills available. Create skills in Settings → Skills first.» را نشان می‌دهد.
مهارت‌های خود یک مخزن را اینجا انتخاب نمی‌کنید. مخزنی که آن‌ها را ارائه می‌کند (در .agents/skills/، .claude/skills/ یا .opencode/skills/) آن‌ها را به‌طور خودکار به هر عاملی که در آن مخزن کار می‌کند می‌دهد و با جابه‌جایی عامل به مخزنی دیگر عوض می‌شوند — مهارت‌های محدود به مخزن را ببینید.
تعیین خط گزارش‌دهی و پرسونا
بخش با عنوان “تعیین خط گزارش‌دهی و پرسونا”- گزارش به — عاملی دیگر را با نام انتخاب کنید. این درخت گزارش‌دهی را می‌سازد که دکمهٔ نمودار سازمانی در سرصفحهٔ صفحه نشان می‌دهد. این همان فهرستی نیست که رهبر تیم هنگام تفویض استفاده می‌کند — آن از اعضای تیم و مهارت‌هایشان می‌آید.
- پرسونا — متن آزادی که لحن و رفتار را شکل می‌دهد، مثلاً: «راه‌حل‌های ساده و خوانا را ترجیح می‌دهد. برای همهٔ کد جدید تست می‌نویسد.»
تنظیم اجرا
بخش با عنوان “تنظیم اجرا”- تلاش استدلال — گزینه‌ها از سطوح منتشرشدهٔ خود مدل انتخاب‌شده می‌آیند: Low / Medium / High، به‌علاوهٔ Extra High روی مدل‌های سبک OpenAI و Extra High + Max روی مدل‌های سبک Claude. این فیلد وقتی مدل انتخاب‌شده هیچ سطح تفکری اعلام نکند به‌طور کامل پنهان می‌شود و در غیر این صورت روی پیش‌فرض خود مدل قرار می‌گیرد.
- اندازهٔ پنجرهٔ زمینه — هر بار که مدل را عوض کنید از پنجرهٔ زمینهٔ مدل پیش‌پر می‌شود، با چیپ‌های یک‌ضربه‌ای برای پیش‌فرض مدل، 200k، 500k و 1M. مقداری که پس از انتخاب مدل تایپ می‌کنید تا تغییر بعدی مدل حاکم است.
- مهلت سکوت (دقیقه) — یک اجرا را پس از این مدت بی‌خروجی پایان دهید. خالی بگذارید تا پیش‌فرض هر حالت استفاده شود.
دادن مجوزها
بخش با عنوان “دادن مجوزها”عامل هیچ کلید مجوزی از آنِ خود ندارد. اینکه چه چیزی را می‌تواند پوش کند، باز کند، ادغام کند یا به آن دسترسی داشته باشد را قواعد کنش در تنظیمات → فضای کاری → مجوزهای عامل تعیین می‌کنند، جایی که می‌توانید یک قاعده را به همین عامل محدود کنید. به‌طور پیش‌فرض، پوش‌ها، pull requestها، بازبینی‌ها یا ادغام‌ها و نوشتن در ردیاب هر بار ابتدا از شما می‌پرسند و دسترسی به شبکه مجاز است.
توکن GitHub عامل همیشه فقط‌خواندنی است. پوش‌ها از Control Center می‌گذرند که پیش از عبور دادن از قاعدهٔ پوش به یک ریموت می‌پرسد. برای اینکه هر قاعده چگونه به یک اجرا می‌رسد، پیکربندی سیاست‌های سندباکس را ببینید.
تأیید اینکه اجرا می‌شود
بخش با عنوان “تأیید اینکه اجرا می‌شود”- تنظیمات → سرور → ارائه‌دهندگان مدل را باز کنید و تأیید کنید آداپتوری که انتخاب کرده‌اید نسخهٔ نصب‌شده را گزارش می‌کند، نه «یافت نشد». برای کاوش دوباره روی تازه‌سازی کلیک کنید — کاوش روی ماشینی اجرا می‌شود که
cc_serverرا میزبانی می‌کند، نه روی ماشینی که به آن نگاه می‌کنید. - فضایی با آن عامل باز کنید و پیامی برایش بفرستید، یا آن را در فضایی موجود منشن کنید.
- به تنظیمات → فضای کاری → عامل‌ها برگردید، عامل را انتخاب کنید و زبانهٔ گزارش‌ها را باز کنید. باید یک اجرا با نشان وضعیت، مدت، زمان شروع و آداپتوری که استفاده کرده ظاهر شود. نمایش جریان رویداد آن اجرا را باز می‌کند.
اگر اصلاً هیچ اجرایی ظاهر نشد، عیب‌یابی یک عامل را گام‌به‌گام پیش ببرید.
حذف یک عامل
بخش با عنوان “حذف یک عامل”آن را در فهرست انتخاب کنید. در زبانهٔ تنظیمات، تا منطقهٔ خطر در پایین فرم پایین بروید و روی حذف کلیک کنید.