Przejdź do głównej zawartości

Połącz się ze zdalnym serwerem

Każdy klient to renderer działający nad serwerem cc_server, do którego należą dane. Aplikacja desktopowa może uruchomić taki serwer u siebie; aplikacja webowa pod app.usectrl.dev nie może, bo karta przeglądarki nie może hostować serwera. Tak czy inaczej, ten poradnik kieruje klienta na serwer działający gdzie indziej — mały komputer, maszynę wirtualną w chmurze albo serwer budowania.

  • Działający cc_server. Jeśli go nie masz, zobacz Uruchom serwer headless.
  • Albo trzy wartości parowania wygenerowane przez serwer — adres URL serwera (ws://…/rpc lub wss://…/rpc), identyfikator urządzenia i klucz parowania — albo jednorazowy kod zaproszenia od administratora obszaru roboczego, albo link zaproszenia lub parowania, który je zawiera. Wykorzystanie zaproszenia zakłada Twoje konto użytkownika, zapisuje Twoje członkostwo i generuje poświadczenie tego klienta za Ciebie, więc nigdy nie musisz posługiwać się identyfikatorem urządzenia ani kluczem. Zdobądź je zaufanym kanałem i przy pierwszym połączeniu sprawdź odcisk serwera na podstawie zaufanego kodu QR albo znanego przypięcia.

Lokalny serwer nie wymaga niczego: ws://localhost:9030/rpc działa zarówno z aplikacji desktopowej, jak i z przeglądarki, bo przeglądarki traktują loopback jako zaufane źródło.

Serwer na innej maszynie to inna sytuacja. app.usectrl.dev jest serwowany przez HTTPS, więc przeglądarka otworzy gniazdo wss:// tylko z certyfikatem, któremu już ufa — a cc_server i tak odmawia powiązania adresu innego niż loopback bez TLS na samym początku. Zapewnij mu jedno z poniższych:

  • certyfikat bezpośrednio, przez --tls-cert i --tls-key
  • zakończenie TLS w odwrotnym proxy przed serwerem, przy serwerze uruchomionym z --insecure (tekst jawny między proxy a serwerem na zewnętrznym nasłuchu, wyłącznie w zaufanej sieci; nie wyłącza to obowiązkowej szyfrowanej sesji klienta)
  • tunel lub VPN, który dostarcza certyfikat — Tailscale, cloudflared lub podobny. Ustawienia → Serwer → Połączenie i status zawierają wbudowane włączanie tunelu w sekcji Udostępnij ten serwer.

Dwa ustawienia po stronie serwera łatwo przeoczyć. Za proxy, NAT lub tunelem ustaw --public-url na adres, z którym klienci mają się faktycznie łączyć — domyślnie wskazuje lokalne powiązanie, więc bez tego klienci próbują użyć niewłaściwego hosta. A jeśli hostujesz własną kopię builda webowego, dodaj jego origin do --allowed-origins, które domyślnie obejmuje wyłącznie https://app.usectrl.dev; loopback i klienci natywni są zawsze dozwoleni.

Przy świeżej instalacji:

  1. Uruchom Control Center. Ekran pierwszego uruchomienia pokazuje Witamy w Control Center.
  2. Kliknij Połącz z serwerem i wprowadź adres URL serwera oraz albo kod zaproszenia, albo, w sekcji Użyj klucza parowania, identyfikator urządzenia i klucz parowania.
  3. Kliknij Połącz. Control Center łączy się z serwerem i otwiera skrzynkę obszaru roboczego.

Jeśli masz link zaproszenia lub parowania, kliknij zamiast tego Wklej link parowania i wklej go. Okno dialogowe pokazuje, do którego serwera prowadzi link. Sprawdź go, a potem kliknij Połącz: samo wklejenie nigdy nie nawiązuje połączenia. Jeśli połączenie się nie powiedzie, okno dialogowe pozostaje otwarte z błędem i wszystkim, co wprowadzono.

W aplikacji desktopowej, która już uruchamia własny serwer:

  1. Otwórz Ustawienia → Serwer → Połączenie i status.
  2. Kliknij Dodaj serwer. Wprowadź adres URL serwera (wss://host:9030/rpc) oraz albo kod zaproszenia, albo, w sekcji Użyj klucza parowania, identyfikator urządzenia i klucz parowania. Przycisk przyrostka w polu adresu URL wykrywa instancje cc_server w Twojej sieci LAN lub tailnecie.
  3. Kliknij Połącz, a następnie Przełącz w wierszu nowego serwera.

Przełączanie działa na żywo: aplikacja przebudowuje się wokół nowej sesji w miejscu, bez ponownego uruchamiania. Jeśli połączenie się nie powiedzie, pozostajesz na bieżącym serwerze i widzisz błąd. Wiersz serwera, na którym jesteś, nie ma akcji Przełącz; lokalny serwer to pierwszy wiersz, oznaczony Uruchom w tej aplikacji.

Po przełączeniu aplikacja desktopowa nie posiada własnej bazy danych. Każdy ekran czyta i zapisuje przez zdalny serwer za pośrednictwem podpisanej sesji WebSocket szyfrowanej end-to-end; ta sama ochrona dotyczy loopbacku i przekaźnika.

Build webowy jest zawsze zdalny.

  1. Otwórz app.usectrl.dev lub własną kopię builda webowego.
  2. Kliknij Połącz z serwerem i wprowadź adres URL serwera oraz albo kod zaproszenia, albo, w sekcji Użyj klucza parowania, identyfikator urządzenia i klucz parowania. Wklej link parowania przyjmuje zamiast tego link zaproszenia lub parowania.
  3. Kliknij Połącz. Klient łączy się z serwerem i renderuje ten sam interfejs co aplikacja desktopowa.

Jeśli w adresie URL znajduje się bezpośredni link do parowania, okno dialogowe połączenia otwiera się z wypełnionymi polami, więc możesz sprawdzić serwer przed kliknięciem Połącz. Klucz parowania jedzie we fragmencie adresu URL, którego przeglądarki nigdy nie wysyłają do serwera hostującego stronę. Traktuj link jak sekret i ufaj stronie serwującej klienta webowego: fragment nie chroni przed złośliwym kodem strony.

Klient webowy czyta i zapisuje na tym samym serwerze co aplikacja desktopowa, ale kilka powierzchni wymaga natywnego okna lub urządzeń samej maszyny:

  • brak systemowych powiadomień typu toast, dźwięków powiadomień i pasa banerów w tle (centrum powiadomień w aplikacji nadal działa)
  • brak wykrywania serwerów w sieci LAN lub tailnecie w oknie Dodaj serwer
  • brak czytnika artykułów w aplikacji — artykuły z newsfeedu otwierają się w nowej karcie
  • brak ponownego uruchamiania podsumowania spotkania i brak anulowania tego, które jest przetwarzane

Dwie funkcje zachowują się inaczej, zamiast być nieobecne. Nagrywanie spotkania działa w przeglądarce: przechwytuje mikrofon oraz udostępniony ekran zawierający ścieżkę audio. Otwórz w IDE też działa, ale prosi serwer o uruchomienie edytora na ekranie serwera, więc przycisk ukrywa się na hoście headless bez zainstalowanych edytorów.

  • Przekroczono limit czasu połączenia: serwer musi być osiągalny z klienta. Sprawdź powiązanie (--bind any), czy port jest otwarty i czy --public-url wskazuje adres, z którym klient faktycznie może się połączyć. W otwartym internecie TLS jest obowiązkowy — powiązanie adresu innego niż loopback bez szyfrowania jest odrzucane przy starcie, chyba że serwer uruchomiono z --insecure za proxy.
  • Przeglądarka odmawia połączenia, ale klient natywny działa: origin przeglądarki nie znajduje się na liście --allowed-origins serwera. Domyślnie dozwolony jest wyłącznie https://app.usectrl.dev (plus loopback).
  • Tożsamość serwera się zmieniła: klient odrzuca odcisk inny niż zapisane przypięcie. Zweryfikuj tożsamość serwera poza kanałem i sparuj ponownie przez zaufany kanał; nie ignoruj ostrzeżenia i nie przełączaj się na starszego klienta ani na tekst jawny.
  • Klucz parowania odrzucony: uruchom ponownie cc_server pair na serwerze, aby wymienić klucz tego urządzenia, a następnie wprowadź nowy. Odwołane urządzenie stwierdza brak poświadczenia i odmawia połączenia; odwołanie zrywa aktywną sesję w kilka sekund.
  • Nie ten obszar roboczy: obszar roboczy jest częścią adresu URL (/workspaces/:workspaceId/…) i towarzyszy każdemu wywołaniu, więc przełączenie obszaru roboczego w jednym kliencie zmienia tylko Twój własny widok. Możesz sięgnąć wyłącznie do obszarów roboczych, których jesteś członkiem — wszystko inne jest odrzucane komunikatem “Not a member of this workspace”. Zobacz Obszary robocze i izolacja.