Polecenia slash
Polecenia wpisywane w kompozytorze przestrzeni. Dzielą się na trzy grupy według tego, gdzie działają, a ta różnica ma znaczenie: polecenie lokalne nigdy nie wędruje jako wiadomość, więc nie pojawia się w transkrypcie ani nie dociera do agenta.
| Gdzie działa | Co to oznacza |
|---|---|
| Lokalne | Obsługiwane w kliencie (albo w operacji serwera zainicjowanej przez klienta). Polecenie nigdy nie wędruje jako wiadomość, więc żaden agent go nie widzi. |
| Boczne | Jedno wywołanie modelu po stronie serwera dotyczące rozmowy. Rozmowa się nie zmienia. |
| Wysyłka | Ustawia tryb lub dyrektywę dla uruchomienia, które rozpoczyna wiadomość. |
Kierowanie uruchomieniem
Dział zatytułowany „Kierowanie uruchomieniem”Lokalne → wysyłka. Uzbraja tryb planu w rozmowie: worktree działające w pełni w trybie tylko do odczytu i powierzchnia narzędzi ograniczona do read. Rezultatem agenta jest plan, a nie edycja. Samo /plan tylko przełącza tryb i nigdy nie wędruje jako wiadomość; z promptem to reszta wiersza rozpoczyna uruchomienie.
/goal <objective>
Dział zatytułowany „/goal <objective>”Wysyłka. Uruchamia autonomiczny cel, który nadzorca celów ponownie wysyła w kolejnych segmentach i wznawia.
Wpisanie /goal z tekstem otwiera najpierw wywiad dotyczący celu — krótkie przejście, które nie przyjmie szkicu, dopóki nie zbierze wszystkich pięciu elementów: kryteriów sukcesu, które oceniający rozstrzygnie bez własnego osądu, dokładnego polecenia weryfikacji, limitu prób, granic zakresu i warunków zatrzymania. Każdy krok oferuje Pomiń i uruchom jak napisano: wywiad jest ustawieniem domyślnym, a nie bramką.
/goal pause, /goal resume i /goal drop nie są poleceniami slash. Pauza, wznowienie i zatrzymanie znajdują się na liście celów rozmowy w pasku bocznym. Flagami startowymi samego celu są --budget <dollars>, --max <N> (budżet uruchomienia) i --days <N> (termin). Cel, który osiągnął limit kosztów, wznawia się tylko przez podniesienie tego limitu, z tego samego elementu sterowania w pasku bocznym.
/loop [budget] [task]
Dział zatytułowany „/loop [budget] [task]”Wysyłka. Pracuje iteracyjnie, aż zadanie zostanie ukończone. Przyjmuje ograniczenie: /loop 10, /loop 30m, /loop 1h30m, /loop 10 minutes fix the tests.
Token, który wygląda jak limit (zaczyna się od cyfry lub znaku) i nie daje się sparsować, to twardy błąd. Proza pozostaje prozą, więc /loop keep going until the tests pass to nieograniczona pętla z promptem w tej samej linii, a nie błędne sparsowanie.
/vibe [task]
Dział zatytułowany „/vibe [task]”Wysyłka. Zamienia sesję w dyrektora: jego własne narzędzia spadają do read plus pięciu czasowników workerów, a edycją zajmują się workerzy działający w tle. Zob. Kieruj workerami w tle.
Workerzy nie przeżywają trybu — wyjście z niego kończy każdego z nich.
Zarządzanie kontekstem
Dział zatytułowany „Zarządzanie kontekstem”/compact
Dział zatytułowany „/compact”Lokalne → serwer. Składa starszą historię w zakotwiczone podsumowanie i kontynuuje na skompaktowanym kontekście. Żadnego argumentu widocznego dla modelu: polecenie nigdy nie wędruje jako wiadomość, a przebieg kompakcji nie przyjmuje wskazówki o fokusie.
/shake [target]
Dział zatytułowany „/shake [target]”Lokalne → serwer. Usuwa ciężką treść bez streszczania: żadnego wywołania modelu, każde słowo zostaje, a czyszczona jest tylko ta masa, której i tak nikt nie miał zamiaru czytać ponownie.
| Element | Co odpada |
|---|---|
tool_output |
Starsze wyniki narzędzi bez zdarzeń (domyślnie) |
images |
Stare zrzuty ekranu, z zachowaniem ich tekstu |
all |
Oba |
To wyjście awaryjne dla sytuacji „mój kontekst jest gruby, ale nie chcę podsumowania”.
/context [agent]
Dział zatytułowany „/context [agent]”Lokalne. Otwiera eksplorator kontekstu agenta tej rozmowy w osobnej karcie: każdy segment i część jego okna kontekstu — prompt systemowy, skille, pliki kontekstu, schematy narzędzi, historię i obrazy — wraz z tym, ile każda z nich kosztuje, i dosłowną treścią, która za nią stoi.
Karta jest powiązana z parą (przestrzeń, agent), więc dwukrotne uruchomienie skupia tę samą kartę, zamiast piętrzyć kopie tego samego rozbicia.
W przestrzeni z więcej niż jednym agentem samo /context otwiera okno,
które właśnie czyta wskaźnik kontekstu w nagłówku — tego agenta, który pracował
tu ostatnio, czyli tego, którego wiadomość jest na dole historii — a karta jest
oznaczona jako Kontekst · <name>, żeby było widać, czyja jest. Aby przełączyć, wskaż innego: /context qa (@ jest opcjonalny). Wpisana nazwa
dopasowuje się dokładnie, nigdy przybliżenie: dwóch agentów trzyma dwa różne okna, więc
prawie-trafienie, które otworzyłoby inne, byłoby wiarygodnie wyglądającą odpowiedzią na
pytanie, którego nie zadałeś.
Ten sam eksplorator stoi za wskaźnikiem kontekstu w nagłówku przestrzeni, który podąża za tym samym agentem — polecenie i wskaźnik nigdy nie mogą się nie zgodzić co do tego, co oznacza tu „kontekst”.
Pytanie o rozmowę
Dział zatytułowany „Pytanie o rozmowę”Zużywają jedno wywołanie modelu i nigdy nie zmieniają rozmowy. Następna prawdziwa tura agenta widzi dokładnie to, co i tak by zobaczyła — i w tym tkwi cała wartość pytania.
/handoff [focus]
Dział zatytułowany „/handoff [focus]”Boczne. Zapisuje dokument przekazania dla osoby, która przejmie pracę bez wiedzy wstępnej: czym jest zadanie, czego się dowiedziano, co zostało.
/btw <question>
Dział zatytułowany „/btw <question>”Boczne. Odpowiada na pytanie o dotychczasową pracę, nie dopisując pytania ani odpowiedzi do transkryptu.
Nawigacja i eksport
Dział zatytułowany „Nawigacja i eksport”Lokalne. Otwiera nawigator gałęzi: gdzie rozmowa się rozwidliła, na której ścieżce obecnie jest i jak wrócić do tej, którą opuściłeś. Zob. Rozgałęź rozmowę.
/export
Dział zatytułowany „/export”Lokalne. Zapisuje rozmowę do samodzielnego pliku HTML — zwijane karty narzędzi, bez arkusza stylów, bez skryptu, bez hosta obrazów. Na pulpicie ląduje w Documents/ControlCenter/exports/, a w wersji webowej zostaje pobrany.
Lokalne. Kopiuje transkrypt do schowka jako markdown, z wywołaniami narzędzi w zwijanych blokach. Rozumowanie jest celowo wykluczone: transkrypt wklejony do zgłoszenia błędu czyta człowiek.
Wszystko inne
Dział zatytułowany „Wszystko inne”/todo [subcommand]
Dział zatytułowany „/todo [subcommand]”Lokalne. Wyświetla i edytuje trwałą listę zadań rozmowy. Samo /todo otwiera edytor. Podpolecenia: append, start, done, drop (alias rm), edit, copy, export, import.
/skill:<name> [args]
Dział zatytułowany „/skill:<name> [args]”Wysyłka. Stosuje zainstalowany skill. Skille żyją pod własnym prefiksem skill:, więc nie dzielą przestrzeni nazw z poleceniami wbudowanymi — bez tego skill o nazwie plan byłby trwale nieosiągalny.
/<your-command> [args]
Dział zatytułowany „/<your-command> [args]”Wysyłka. Dowolny plik markdown w repozytorium pod .agents/commands, .agent/commands, .claude/commands, .codex/commands lub .opencode/commands. Zagnieżdżony foo/bar.md jest też osiągalny jako foo:bar.
Szablony: $1, $@, $@[start:length] i $ARGUMENTS. Frontmatter może ustawić description (autouzupełnianie w kompozytorze). allowed-tools i model są odczytywane z pliku, ale wywołanie polecenia użytkownika na razie tylko podstawia argumenty do treści — nie zmieniają modelu ani powierzchni narzędzi uruchomienia.
Polecenie napisane przez użytkownika wygrywa ze skillem o tej samej nazwie — to skrót, który człowiek wywołał świadomie, z argumentami.
Magiczne słowa kluczowe
Dział zatytułowany „Magiczne słowa kluczowe”To nie polecenia. Samodzielne słowo pisane małymi literami w dowolnym miejscu promptu dołącza ukrytą instrukcję na tę turę.
| Słowo | Efekt |
|---|---|
ultrathink |
Maksymalny wysiłek rozumowania w tej turze |
orchestrate |
Deleguj niezależną pracę równolegle i weryfikuj każdy etap |
Dopasowanie jest celowo rygorystyczne, jeśli chodzi o granice. orchestrate, pasuje; orchestrated, orchestrate.ts, foo::orchestrate i orchestrate() już nie, a bloki kodu w ogrodzeniu, fragmenty w linii i sekcje XML są najpierw maskowane. Bez tego wklejenie stosu wywołań zmieniałoby zachowanie agenta.