Wyślij pierwszego agenta

Co zbudujesz

Po ukończeniu tego samouczka będziesz mieć:

• Agenta, którego sam utworzyłeś i skonfigurowałeś
• Przestrzeń, w której rozmawiacie Ty i ten agent
• Jedno ukończone uruchomienie, z pracą zapisaną w commitach w izolowanym worktree i wierszem w dzienniku uruchomień agenta

Wymagania wstępne: ukończony Twój pierwszy obszar roboczy, dzięki czemu w tym obszarze roboczym jest zarejestrowane repozytorium i podłączony co najmniej jeden dostawca modeli.

Krok 1: Utwórz agenta

1. Przejdź do Ustawienia → Obszar roboczy → Agenci
2. Kliknij Nowy agent. Agent o nazwie „Agent bez nazwy” powstaje od razu i zostaje wybrany na liście — nie ma okna dialogowego tworzenia ani niczego do potwierdzenia. Konfigurujesz go w miejscu.
3. Na karcie Ustawienia wypełnij:
   • Nazwa: coś krótkiego i łatwego do zapamiętania, na przykład alice. To właśnie wpisujesz po @.
   • Tytuł: czym się zajmuje, np. „Inżynier backendu”
   • Adapter: Control Center (built-in). Wybierz go świadomie — tylko wbudowanym harnessem można sterować w trakcie uruchomienia i wstrzymywać go na granicy tury, a na hoście serwera nie trzeba instalować żadnego CLI.
   • Model: wybierz z listy, którą serwuje podłączony dostawca
   • Umiejętności: dołącz te, które pasują, np. testing lub architecture
4. Kliknij Zapisz zmiany

Agent bez adaptera działa na wbudowanej pętli

Gdy pole Adaptera jest nieustawione, wysyłanie wraca do Control Center (built-in) — pętli agenta wewnątrz serwera, więc na hoście nie ma nic do zainstalowania. Nadal potrzebuje modelu: gdy żaden nie jest ustawiony, pyta Anthropic o jego model domyślny, co działa, jeśli masz podłączone konto Anthropic, a w przeciwnym razie kończy się błędem No credential for provider "anthropic". Tak czy inaczej ustaw oba jawnie, bo inaczej będziesz działać na modelu, którego nie wybrałeś.

Punkt kontrolny. Wiersz na liście pokazuje nazwę Twojego agenta i pusty pierścień statusu.

Krok 2: Utwórz przestrzeń

1. Na pasku bocznym znajdź sekcję Przestrzenie i kliknij przycisk +
2. Nadaj przestrzeni nazwę
3. W sekcji Dodaj agentów wybierz agenta, którego właśnie utworzyłeś
4. Jeśli obszar roboczy ma jakieś repozytoria, wybierz te, na których ta przestrzeń ma pracować
5. Kliknij Utwórz

Przestrzeń się otwiera. W tle Control Center przygotowuje dla tej rozmowy worktree wybranych repozytoriów w trybie copy-on-write, na własnej gałęzi. Twoja źródłowa kopia robocza nigdy nie jest zmieniana.

Krok 3: Wyślij zadanie

Wpisz jedno konkretne, niewielkie zadanie dotyczące repozytorium, które zarejestrowałeś. Najlepiej sprawdza się coś z weryfikowalnym wynikiem — dodaj test, napraw ostrzeżenie lintera, zmień nazwę symbolu.

Naciśnij Enter. Nie musisz nikogo wspominać przez @: gdy w przestrzeni jest jeden agent, zwykła wiadomość go budzi. W przestrzeni z kilkoma agentami @name wybiera jednego.

Control Center składa prompt z instrukcji agenta, persony, skillów i kontekstu przestrzeni, a następnie wysyła uruchomienie.

Punkt kontrolny. Przycisk wysyłania w kompozytorze zmienia się w przycisk zatrzymania — agent pracuje w tej rozmowie — i zaczyna napływać tekst.

Krok 4: Obserwuj, jak pracuje

Rozmowa renderuje uruchomienie na bieżąco:

• Rozumowanie, pokazywane na miejscu, gdy agent myśli
• Wywołania narzędzi: odczyty i zapisy plików, wyszukiwania, polecenia powłoki, każde wraz z wynikiem
• Tekst: podsumowania, wyjaśnienia i pytania do Ciebie

Jeśli agent o coś zapyta, odpowiedz w rozmowie, a on wznowi pracę.

Aby zobaczyć metryki danego uruchomienia oraz jego kontrolki pauzy, wznowienia i zatrzymania, znajdź działającego agenta w sekcji Agenci panelu Ogólne przestrzeni i wybierz Otwórz aktywność.

W panelu aktywności plakietka statusu pokazuje Działa, a gdy uruchomienie się kończy — Zakończono pomyślnie. Uruchomienie, które utknie albo się zapętli, pokazuje Zablokowany; takie, które zakończy się błędem — Niepowodzenie. Na liście agentów pierścień statusu jest pusty przed pierwszym uruchomieniem, a wypełniony, gdy agent znów jest bezczynny.

Co ogranicza uruchomienie: jego własny worktree copy-on-write, poświadczenia przyznawane mu przy starcie i odbierane przy zakończeniu, oczyszczone środowisko, powierzchnia narzędzi dozwolona przez jego tryb oraz guardraile akcji. Efekty takie jak wypchnięcie gałęzi czy otwarcie pull requesta są bramkowane osobno — zobacz Guardraile.

Krok 5: Sprawdź wynik

1. Otwórz Ustawienia → Obszar roboczy → Agenci i wybierz swojego agenta
2. Otwórz kartę Logi

Punkt kontrolny. Jeden wiersz uruchomienia, pokazujący jego status, czas trwania, godziny rozpoczęcia i zakończenia oraz adapter, na którym działał.

Zmiany agenta są zatwierdzane na gałęzi rozmowy, w jej worktree. Commity są tworzone jako agent, a Ty jesteś uwzględniony w stopce Co-Authored-By:.

Uzyskanie pull requesta

Nic nie otwiera pull requesta samo z siebie. Jeśli go chcesz, poproś o niego w tej samej rozmowie:

Wypchnij tę gałąź i otwórz pull request względem domyślnej gałęzi.

Wypychanie (gitPush) i tworzenie PR (prCreate) domyślnie proszą o Twoje zatwierdzenie, więc przed każdym z nich spodziewaj się potwierdzenia. Jeśli w chwili pojawienia się prośby nie jest podłączony żaden zatwierdzający, akcja zostaje odrzucona, a nie dozwolona — guardraile zawodzą w bezpieczną stronę.

PR jest otwierany pod tożsamością GitHub, której tokenu użyło uruchomienie — Twoją, jeśli zapisałeś osobisty token — a nie pod nazwą agenta. Autorstwo agenta widać na commitach.

Możesz też otworzyć go samodzielnie: panel Kontrola wersji przestrzeni ma przycisk Utwórz pull request, który przenosi gałąź rozmowy do ekranu tworzenia, a Pull requesty → Nowy PR otwiera ten sam ekran pusty. W tym miejscu podejmuje kolejny samouczek.

Podsumowanie

Utworzyłeś agenta, skonfigurowałeś jego adapter i model, dałeś mu przestrzeń i zadanie i obserwowałeś, jak prawdziwe uruchomienie kończy się w izolowanym worktree, nie ruszając Twojej kopii roboczej.

Dalej: Zrecenzuj pierwszy pull request, aby poznać proces recenzji.

Więcej o agentach: Model agentów. Szczegóły wysyłania: Cykl życia wysyłania agentów.