اولین عامل را اعزام کنید

آنچه خواهید ساخت

در پایان این آموزش، این‌ها را در اختیار خواهید داشت:

• عاملی که خودتان ساختید و پیکربندی کردید
• فضایی که شما و آن عامل در آن گفتگو می‌کنید
• یک اجرای کامل‌شده، با کاری کامیت‌شده در یک worktree ایزوله و یک سطر در گزارش اجرای عامل

پیش‌نیازها: اولین فضای کاری شما را کامل کرده باشید تا این فضای کاری یک مخزن ثبت‌شده و دست‌کم یک ارائه‌دهندهٔ مدل متصل داشته باشد.

گام 1: یک عامل بسازید

1. به تنظیمات → فضای کاری → عامل‌ها بروید
2. روی عامل جدید کلیک کنید. بلافاصله عاملی با نام «عامل بی‌نام» ساخته می‌شود و در فهرست انتخاب می‌گردد — هیچ پنجرهٔ ساخت و چیزی برای تأیید وجود ندارد. آن را همان‌جا پیکربندی می‌کنید.
3. در زبانهٔ تنظیمات، این‌ها را پر کنید:
   • نام: چیزی کوتاه و به‌یادماندنی، مثل alice. این همان چیزی است که پس از @ تایپ می‌کنید.
   • عنوان: کاری که انجام می‌دهد، مثلاً «مهندس بک‌اند»
   • آداپتور: Control Center (built-in). این یکی را آگاهانه انتخاب کنید — فقط هارنس داخلی را می‌توان در میانهٔ اجرا هدایت کرد و در مرز نوبت متوقف کرد و به نصب هیچ CLI روی میزبان سرور نیاز ندارد.
   • مدل: از فهرستی که ارائه‌دهندهٔ متصل ارائه می‌دهد انتخاب کنید
   • مهارت‌ها: هر کدام که مناسب بود را ضمیمه کنید، مثلاً testing یا architecture
4. ذخیرهٔ تغییرات را فشار دهید

عاملی بدون آداپتور روی حلقهٔ داخلی اجرا می‌شود

وقتی فیلد آداپتور تنظیم نشده باشد، اعزام به Control Center (built-in) برمی‌گردد — همان حلقهٔ عامل داخل سرور، پس چیزی برای نصب روی میزبان نیست. با این حال به یک مدل نیاز دارد: اگر هیچ مدلی تنظیم نشده باشد، مدل پیش‌فرض را از Anthropic می‌پرسد؛ این کار اگر حساب Anthropic متصل کرده باشید جواب می‌دهد و در غیر این صورت با No credential for provider "anthropic" شکست می‌خورد. با این وجود هر دو را صریحاً تنظیم کنید، وگرنه با مدلی اجرا می‌شوید که خودتان انتخابش نکرده‌اید.

نقطهٔ بررسی. سطر فهرست، نام عامل شما و یک حلقهٔ وضعیت توخالی را نشان می‌دهد.

گام 2: یک فضا را شروع کنید

1. در نوار کناری، بخش فضاها را پیدا کنید و روی دکمهٔ + کلیک کنید
2. به فضا یک نام بدهید
3. زیر افزودن عامل‌ها، عاملی را که همین حالا ساختید انتخاب کنید
4. اگر فضای کاری مخزنی دارد، انتخاب کنید که این فضا روی کدام‌ها کار کند
5. روی ایجاد کلیک کنید

فضا باز می‌شود. Control Center در پس‌زمینه برای این گفتگو یک worktree کپی‌رایتی (copy-on-write) از مخزن‌های انتخاب‌شده، روی شاخهٔ خودش، فراهم می‌کند. checkout منبع شما هرگز تغییر نمی‌کند.

گام 3: یک کار بفرستید

یک کار مشخص و کوچک روی مخزنی که ثبت کرده‌اید تایپ کنید. چیزی با نتیجه‌ای قابل‌بررسی بهترین جواب را می‌دهد — یک تست اضافه کنید، یک ایراد lint را برطرف کنید، یک نماد را تغییر نام دهید.

Enter را فشار دهید. نیازی نیست کسی را با @ منشن کنید: وقتی فضا یک عامل دارد، یک پیام ساده بیدارش می‌کند. در فضایی با چند عامل، @name یکی را انتخاب می‌کند.

Control Center پرامپت را از دستورالعمل‌ها، پرسونا و مهارت‌های عامل و بافت فضا می‌سازد و سپس اجرا را اعزام می‌کند.

نقطهٔ بررسی. دکمهٔ ارسال ویرایشگر پیام به دکمهٔ توقف تبدیل می‌شود — عاملی در این گفتگو مشغول کار است — و متن شروع به رسیدن می‌کند.

گام 4: تماشا کنید که کار می‌کند

گفتگو اجرا را همان‌طور که رخ می‌دهد نمایش می‌دهد:

• استدلال، همان‌طور که عامل فکر می‌کند به‌صورت درون‌خطی نشان داده می‌شود
• فراخوانی‌های ابزار: خواندن و نوشتن فایل، جستجوها، فرمان‌های shell، هرکدام همراه با نتیجه‌اش
• متن: خلاصه‌ها، توضیح‌ها و پرسش‌هایی برای شما

اگر عامل چیزی بپرسد، در همان گفتگو پاسخ دهید تا ادامه دهد.

برای دیدن سنجه‌های خودِ یک اجرا و کنترل‌های توقف موقت، ادامه و توقف آن، عاملِ در حال اجرا را در بخش عامل‌ها در پنل عمومی فضا پیدا کنید و باز کردن فعالیت را انتخاب کنید.

در پنل فعالیت، نشان وضعیت در حال اجرا را نشان می‌دهد و وقتی اجرا پایان یابد موفق. اجرایی که گیر کند یا در حلقه بیفتد مسدود خوانده می‌شود؛ اجرایی که خطا بدهد ناموفق. در رجیستری عامل‌ها، حلقهٔ وضعیت پیش از نخستین اجرا توخالی است و به‌محض اینکه عامل دوباره بیکار شود، توپُر می‌شود.

آنچه اجرا را محدود می‌کند: worktree کپی‌رایتی خودش، اعتبارنامه‌هایی که هنگام راه‌اندازی برایش واسطه‌گری می‌شوند و هنگام برچیدن لغو می‌گردند، محیط پاک‌سازی‌شده، سطح ابزاری که حالتش مجاز می‌داند و گاردریل‌های کنش. اثرهایی مانند پوش‌کردن یک شاخه یا باز کردن یک pull request جداگانه دروازه‌بندی می‌شوند — گاردریل‌ها را ببینید.

گام 5: نتیجه را بررسی کنید

1. تنظیمات → فضای کاری → عامل‌ها را باز کنید و عامل خود را انتخاب کنید
2. زبانهٔ گزارش‌ها را باز کنید

نقطهٔ بررسی. یک سطر اجرا، که وضعیت، مدت، زمان شروع و پایان و آداپتوری که روی آن اجرا شده را نشان می‌دهد.

تغییرهای عامل روی شاخهٔ گفتگو، در worktree آن، کامیت می‌شوند. کامیت‌ها به نام عامل نوشته می‌شوند و شما در یک trailer به شکل Co-Authored-By: اعتبار می‌گیرید.

گرفتن یک pull request

هیچ‌چیز به خودی خود pull request باز نمی‌کند. اگر یکی می‌خواهید، در همان گفتگو درخواستش کنید:

این شاخه را پوش کنید و یک pull request در برابر شاخهٔ پیش‌فرض باز کنید.

پوش‌کردن (gitPush) و ساختن PR (prCreate) هر دو به‌طور پیش‌فرض درخواست تأیید شما را مطرح می‌کنند، پس پیش از هرکدام منتظر یک تأیید باشید. اگر هنگام نمایش درخواست هیچ تأییدکننده‌ای متصل نباشد، کنش به‌جای مجاز شمرده‌شدن، رد می‌شود — گاردریل‌ها در حالت بسته شکست می‌خورند.

PR با همان هویت GitHub باز می‌شود که اجرا از توکنش استفاده کرده است — هویت شما، اگر توکن شخصی ذخیره کرده باشید — نه به نام عامل. نویسندگی عامل روی کامیت‌ها دیده می‌شود.

خودتان هم می‌توانید بازش کنید: پنل کنترل منبع فضا یک دکمهٔ ایجاد pull request دارد که شاخهٔ گفتگو را به صفحهٔ نگارش می‌برد و Pull requestها → PR جدید همان صفحه را خالی باز می‌کند. آموزش بعدی از همین نقطه ادامه می‌دهد.

خلاصه

یک عامل ساختید، آداپتور و مدلش را پیکربندی کردید، به آن یک فضا و یک کار دادید و تماشا کردید که یک اجرای واقعی در یک worktree ایزوله و بدون دست‌زدن به checkout شما به پایان برسد.

بعدی: اولین pull request را بازبینی کنید تا جریان کار بازبینی را یاد بگیرید.

برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ عامل‌ها: مدل عامل. برای جزئیات اعزام: چرخهٔ عمر اعزام عامل.